Posted by on 3 września 2018

Wynik ostrej fizjologii i chronicznej oceny zdrowia II (APACHE II) może wynosić od 0 do 71, przy czym wyższe wyniki wskazują na cięższą dysfunkcję narządu. Dziewięćdziesiąt dni po randomizacji zmarło 829 z 3010 pacjentów (27,5%) w grupie intensywnej kontroli, w porównaniu z 751 z 3012 pacjentów (24,9%) w grupie kontrolnej konwencjonalnej (Tabela 3). Bezwzględna różnica w śmiertelności wynosiła 2,6 punktu procentowego (95% CI, 0,4 do 4,8), a iloraz szans na śmierć przy intensywnej kontroli wynosił 1,14 (95% CI, 1,02 do 1,28, P = 0,02). Różnica w śmiertelności między dwiema grupami leczenia była nadal istotna po dostosowaniu do wcześniej określonych podstawowych czynników ryzyka (skorygowany iloraz szans, 1,14; 95% CI, 1,01 do 1,29; P = 0,04). Mediana czasu przeżycia była niższa w grupie z intensywną kontrolą niż w grupie kontrolnej konwencjonalnej (współczynnik ryzyka, 1,11, 95% CI, 1,01 do 1,23, P = 0,03) (Figura 3A).
Ogólnie rozkłady bliskich przyczyn śmierci były podobne w obu grupach (P = 0,12) (tabela 3). Jednakże zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych były częstsze w grupie intensywnie kontrolowanej (345 z 829 pacjentów [41,6%]) niż w grupie kontrolnej konwencjonalnej (269 z 751 pacjentów [35,8%]) (różnica bezwzględna, 5,8 punktów procentowych; P = 0,02). W grupie intensywnej kontroli i grupie kontrolnej konwencjonalnej większość zgonów miała miejsce na OIT (546 z 829 pacjentów [65,9%] i 498 z 751 pacjentów [66,3%], odpowiednio) lub w szpitalu po wypisaniu ze szpitala. OIT (odpowiednio 220 z 829 pacjentów [26,5%] i 197 z 751 pacjentów [26,2%]). Pozostałe zgony (63 z 829 pacjentów [7,6%] poddanych intensywnej kontroli i 56 z 751 pacjentów [7,5%] poddanych konwencjonalnej kontroli) wystąpiły po wypisaniu ze szpitala. W obu grupach potencjalnie podtrzymujące życie terapie zostały wstrzymane lub wycofane u ponad 90% pacjentów, którzy zmarli (patrz Załącznik D w Dodatku Uzupełniającym).
Podczas 90-dniowego okresu badania nie było istotnej różnicy między obiema grupami w medianie długości pobytu na OIOM-ie lub w szpitalu (Tabela 3). Po 90 dniach 7 z 3016 pacjentów (0,2%) w grupie intensywnej kontroli i 6 z 3014 pacjentów (0,2%) w grupie kontrolnej konwencjonalnej nadal pozostawali w ICU (P = 0,78), a 174 pacjentów ( 5,8%) i odpowiednio 166 pacjentów (5,5%) nadal przebywało w szpitalu (P = 0,66).
Liczba pacjentów, u których wystąpiły nowe pojedyncze lub wielokrotne niepowodzenia narządów była podobna w przypadku intensywnej i konwencjonalnej kontroli glikemii (P = 0,11) (Tabela 3). Nie było istotnej różnicy między obiema grupami pod względem liczby dni wentylacji mechanicznej i terapii nerkozastępczej lub odsetka dodatnich posiewów krwi i transfuzji czerwonych krwinek (Tabela 3).
W odniesieniu do śmiertelności w 90-dniowej analizie podgrup sugerowano brak istotnej różnicy w efekcie leczenia dla porównań pacjentów operatywnych i nieoperacyjnych (P = 0,10), pacjentów zi bez cukrzycy (P = 0,60), pacjentów zi bez posocznica (p = 0,93) oraz pacjenci z wynikiem punktowym APACHE II 25 lub większym oraz z wynikiem poniżej 25 (P = 0,84) (fig. 3B). Testy interakcji wskazywały na możliwą tendencję do specyficznych dla podgrupy efektów leczenia u pacjentów z urazem w porównaniu z osobami bez urazu (P = 0,07) oraz u pacjentów otrzymujących kortykosteroidy na początku badania w porównaniu z tymi, którzy nie otrzymywali kortykosteroidów (P = 0,06).
Ciężką hipoglikemię (zdefiniowaną jako stężenie glukozy we krwi . 40 mg na decylitr [2,2 mmol na litr]) odnotowano u 206 z 3016 pacjentów (6,8%) poddawanych intensywnej kontroli glikemii, w porównaniu z 15 z 3014 pacjentów (0,5%) poddawanych kontrola (iloraz szans, 14,7; 95% CI, 9,0 do 25,9; P <0,001) [podobne: młody jęczmień sok, udział w badaniach klinicznych, dentysta na nfz poznań ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta na nfz poznań młody jęczmień sok udział w badaniach klinicznych

Posted by on 3 września 2018

Wynik ostrej fizjologii i chronicznej oceny zdrowia II (APACHE II) może wynosić od 0 do 71, przy czym wyższe wyniki wskazują na cięższą dysfunkcję narządu. Dziewięćdziesiąt dni po randomizacji zmarło 829 z 3010 pacjentów (27,5%) w grupie intensywnej kontroli, w porównaniu z 751 z 3012 pacjentów (24,9%) w grupie kontrolnej konwencjonalnej (Tabela 3). Bezwzględna różnica w śmiertelności wynosiła 2,6 punktu procentowego (95% CI, 0,4 do 4,8), a iloraz szans na śmierć przy intensywnej kontroli wynosił 1,14 (95% CI, 1,02 do 1,28, P = 0,02). Różnica w śmiertelności między dwiema grupami leczenia była nadal istotna po dostosowaniu do wcześniej określonych podstawowych czynników ryzyka (skorygowany iloraz szans, 1,14; 95% CI, 1,01 do 1,29; P = 0,04). Mediana czasu przeżycia była niższa w grupie z intensywną kontrolą niż w grupie kontrolnej konwencjonalnej (współczynnik ryzyka, 1,11, 95% CI, 1,01 do 1,23, P = 0,03) (Figura 3A).
Ogólnie rozkłady bliskich przyczyn śmierci były podobne w obu grupach (P = 0,12) (tabela 3). Jednakże zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych były częstsze w grupie intensywnie kontrolowanej (345 z 829 pacjentów [41,6%]) niż w grupie kontrolnej konwencjonalnej (269 z 751 pacjentów [35,8%]) (różnica bezwzględna, 5,8 punktów procentowych; P = 0,02). W grupie intensywnej kontroli i grupie kontrolnej konwencjonalnej większość zgonów miała miejsce na OIT (546 z 829 pacjentów [65,9%] i 498 z 751 pacjentów [66,3%], odpowiednio) lub w szpitalu po wypisaniu ze szpitala. OIT (odpowiednio 220 z 829 pacjentów [26,5%] i 197 z 751 pacjentów [26,2%]). Pozostałe zgony (63 z 829 pacjentów [7,6%] poddanych intensywnej kontroli i 56 z 751 pacjentów [7,5%] poddanych konwencjonalnej kontroli) wystąpiły po wypisaniu ze szpitala. W obu grupach potencjalnie podtrzymujące życie terapie zostały wstrzymane lub wycofane u ponad 90% pacjentów, którzy zmarli (patrz Załącznik D w Dodatku Uzupełniającym).
Podczas 90-dniowego okresu badania nie było istotnej różnicy między obiema grupami w medianie długości pobytu na OIOM-ie lub w szpitalu (Tabela 3). Po 90 dniach 7 z 3016 pacjentów (0,2%) w grupie intensywnej kontroli i 6 z 3014 pacjentów (0,2%) w grupie kontrolnej konwencjonalnej nadal pozostawali w ICU (P = 0,78), a 174 pacjentów ( 5,8%) i odpowiednio 166 pacjentów (5,5%) nadal przebywało w szpitalu (P = 0,66).
Liczba pacjentów, u których wystąpiły nowe pojedyncze lub wielokrotne niepowodzenia narządów była podobna w przypadku intensywnej i konwencjonalnej kontroli glikemii (P = 0,11) (Tabela 3). Nie było istotnej różnicy między obiema grupami pod względem liczby dni wentylacji mechanicznej i terapii nerkozastępczej lub odsetka dodatnich posiewów krwi i transfuzji czerwonych krwinek (Tabela 3).
W odniesieniu do śmiertelności w 90-dniowej analizie podgrup sugerowano brak istotnej różnicy w efekcie leczenia dla porównań pacjentów operatywnych i nieoperacyjnych (P = 0,10), pacjentów zi bez cukrzycy (P = 0,60), pacjentów zi bez posocznica (p = 0,93) oraz pacjenci z wynikiem punktowym APACHE II 25 lub większym oraz z wynikiem poniżej 25 (P = 0,84) (fig. 3B). Testy interakcji wskazywały na możliwą tendencję do specyficznych dla podgrupy efektów leczenia u pacjentów z urazem w porównaniu z osobami bez urazu (P = 0,07) oraz u pacjentów otrzymujących kortykosteroidy na początku badania w porównaniu z tymi, którzy nie otrzymywali kortykosteroidów (P = 0,06).
Ciężką hipoglikemię (zdefiniowaną jako stężenie glukozy we krwi . 40 mg na decylitr [2,2 mmol na litr]) odnotowano u 206 z 3016 pacjentów (6,8%) poddawanych intensywnej kontroli glikemii, w porównaniu z 15 z 3014 pacjentów (0,5%) poddawanych kontrola (iloraz szans, 14,7; 95% CI, 9,0 do 25,9; P <0,001) [podobne: młody jęczmień sok, udział w badaniach klinicznych, dentysta na nfz poznań ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta na nfz poznań młody jęczmień sok udział w badaniach klinicznych